انسان کمال گرا آفریده شده تا بالی برای پرش و دست یابی به بالاتر باشد؛ مفهومی کاملا مثبت که اگر استفاده کنی، با بالاترین مقام ها می رسی.

سمت دیگر اما کمال طلبی است؛ مفهومی منفی و دست و پاگیر، نه تنها نقطه ی پرش بلکه موجب سقوط.

کمال طلبی از خاصیت آز در آدمی می آید. باید کنترلش کرد، محدود اگر نه رشد می کند و خطرات بعدی به دنبالش می آید؛ کاهلی و ضعف اعتماد به نفس و عزت نفس پایین.

و قسمت سخت ماجرا تشخیص این دو از یکدیگر است.

فکرمیکردم کمال گرایی ست و خوشحال بودم از روند رشد اما غافل از اینکه کمال طلبی افراطی است و بعد از هر دستیابی بیشتر غصه می خوردم و از خودم ناراضی تر می شوم.


پ.ن: دلم می خواهد حرف بزنم...